środa, 8 lutego 2017

A może się uda...


       Nie jestem z tych, co to tracą głowę w sklepach i czerpią energię z samego procesu kupowania. Zazwyczaj mam konkretny cel, kiedy wybieram się na zakupy, i każdy mój nabytek jest dobrze przemyślany. Jednak ostatni wypad do supermarketu zaprzecza wszystkim moim zasadom. Przy zakupach żywności natknęłam się przy stoisku z ważywami na rozmaryn w doniczce. Bardzo lubię wszelakie przyprawy, i dlatego  roślinka  powędrowała do koszyka. Wszystko w porządku, bo lubię kiedy w kuchni na parapecie jest zielony akcent. Ale... na tym sie nie skończyło. Na stoisku z nasionami ładne kolorowe paczuszki przykuwają moją uwagę. I co ja widzę. Przecież to nasiona przypraw, które można wysiać wczesną wiosną  w domu, a potem sadzonki przenieść na działkę. Oczywiście kupuję : melisę, rozmaryn, tymianek, bazylię i lawendę. Bardzo zadowolona z siebie i z zakupów pędzę do domu. Rozpakowuję torby, krzaczek rozmarynu roztaczający przecudny zapach ląduje na parapecie, a wzrok mój zatrzymuje się na opakowaniach nasion. I tu napływają wspomnienia z moich ogrodniczych "eksperymentów": Przecież jeszcze nigdy dotąd  nie udało mi się wyhodować sadzonek z nasion, i przyrzekałam sobie nie imać się tych prób więcej. Przecież nasze okna wychodzą na północ i światła dziennego wyrażnie nie wystarcza. Trzymam te paczuszki z nasionami w ręku  i rozumiem, że kupiłam to wszystko pod wpływem emocji, bo widocznie za bardzo nawąchałam się w sklepie rozmarynu. Ale każdy problem potrzebuje trochę czasu, aby przestał być problemem. Więc zaczynam  szukać rozwiązania i przypominam sobie, gdzie jest odpowiednio oświetlony parapet. Ależ w pracy,w naszym pokoiku metodycznym mamy okno wychodzące na wschód i z rana dobrze oświetlone. Ponieważ do pracy mam tylko 100 metrów od domu, więc założenie ogródka nie sprawi mi trudności. Nazajutrz zapoznałam ze swoimi planami ogrodniczotwórczymi koleżankę, z którą dzielimy pokój. Ona na to przyklasnęła w ręce i uradowana powiedziała : " Pięknie, ty będziesz uprawiać, a ja z chęcią  z tego skorzystam". Nic nie powiedziałam  jej o tym, że dotąd nigdy jeszcze niczego nie udało mi się wyhodować z nasion. Niech żyje nadzieją, tak jak ja...
 
    A teraz dla spotykających się u Maknety we środy. Robótkowo byłam przy małych projektach czyli przy szydełkowaniu zabawek, bo wszyscy takowymi obdarowani bardzo się cieszą. Moja serdeczna przyjaciółka ze szkolnej ławy też zamówiła sobie na urodziny  misia. Więc zaczęło sie od misiaczka, a potem chciałam wypróbować coś nowego.
    Kiedy widzę ludzi z psami na spacerze, to mimowolnie powracam do czasów, kiedy mieliśmy naszego Kolta-  mądrego i oddanego wilczura. Niestety Kolt już pozostał we wspomnieniach, a mnie
coś natchnęło, że muszę udziergać pieska. Z wilczurem bym nie poradziła, ale za jamnika się zabrałam. I tak powstał nowy prezent dla kogoś.






















 













    Nie należę do gorliwych emancypantek, ale zauważyłam ostatnio, że  trafiają mi się przeważnie książki napisane przez kobiety. I fakt ten mnie bardzo cieszy. Mimo wielkiej ilości wybitnie "lekkiej kobiecej" literatury, która raczej wychodzi z pod pióra kobiecego, jest  bardzo dużo książek o zagmatwanych losach kobiecych, które tak prawdziwie przekazać moga tylko te, które tego zaznały. Do takich książek mogę zaliczyć " Listy miłości " Marii Nurowskiej. Książkę niemożliwie odłożyć, o niej nie można zapomnieć. Historia napisana w formie listów pokazuje w jakich niewiarygodnych sytuacjach mogą znależć się ludzie w czasie wojny, jak okropnie są łamane losy kochających sie ludzi  po wojnie.  Mimo wszystkich doznań i upokorzeń i Krystyna, i Marysia potrafią w najtrudniejszych chwilach nie stracić ludzkiej godności.  Książkę "podpatrzyłam' u Kamilli, i bardzo się cieszę, że nie odłożyłam jej na dłużej.

  Wszystkich zaglądających na te strony  serdecznie pozdrawiam z mrożnego dzisiaj Wilna.




14 komentarzy:

  1. Doskonale rozumiem Twoje przygody z nasionami! Sama niedawno trzymałam w szufladzie kilka paczek, ale ponieważ w pracy nie mam za bardzo warunków, więc niestety, przedatowały się. To znaczy trochę wysiałam, ale chyba to co wyrosło, to były chwasty.
    Ale mam nadzieję, że Tobie się uda - może koleżanka ma tak zwane zielone ręce (albo chociaż spojrzenie), może polubią szkolny parapet i niech się darzy!!

    Zawstydziłaś mnie zabawkami, są prześliczne - jamnik jak żywy, a naoglądałam się ostatnio jamników w dużych ilościach, więc wiem ;) Za to ja w swoich postanowieniach zrobiłam głowę miśka i to na razie tyle. Ale nie tracę nadziei, jesteś moją inspiracją. :))
    Pozdrawiam serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
  2. Dzięki za słowa otuchy co do ogrodnictwa.Sama z siebie się śmieję, że porywam z motyką na słonce, ale... zawsze jakieś doświadczenie. A z zabawkami to już jakoś utkwiłam w tym temacie i dobrze mi z tym. Ale tej zaczętej głowy nie wyrzekaj się. Niekoniecznie z tego musi byc miś,może kiedyś życie podpowie...

    OdpowiedzUsuń
  3. Zabawki super! Ja od niedawna też w to wpadłam... po uszy! A nasiona zawsze można spróbować przeznaczyć na kiełki. W ubiegłym roku nakupowąłam nasion rukoli, z myślą o balkonie (od ulicy!) ale siostra wysiała i robaki się zalęgły więc już nie próbowałam. A kiełki się udały.

    OdpowiedzUsuń
  4. Cieszę się, że nas zabawiających się w zabawki przybywa.

    OdpowiedzUsuń
  5. I jamnik i miś - oba fajniutkie. Też nie mam ręki do doniczek. W domu mam jedną dracenę, która lat ma więcej niż dwadzieścia i tylko ona jedyna nie zraża się moją "pielęgnacją" i rośnie dalej.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Akurat jak i ja nie mam do uprawiania talentu.. Kiedyś nawet próbowałam do roślin przemawiać, ale i to nie pomagało.

      Usuń
  6. Uwielbiam rozmaryn. Posiadam takowy w doniczce i choć już mizerny, bo obrywany regularnie to kwitnie blado niebieskimi kwiatkami.
    Co do nasion to rozumiem, ja też nigdy nic nie wysiewałam.
    Jamniki-super psy!Miałam długowłosego łapciucha 15 lat był z nami.
    Pozdrawiam:))u mnie też zimno...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie wiedziałam, że nawet w doniczce może zakwitnąć. Będziemy eksperymentować. A psy są kochane, tylko bardzo bolesne bywa rozstanie, kiedy przychodzi ta chwila...

      Usuń
  7. Ciesze sie, ze i Tobie ksiazka przypadla do gustu. A wiesz ja ostatnio tez kupilam male doniczki z bazylia i pietruszka. Powodzenia w uprawie, trzymam kciuki:) Buziaczki:)

    OdpowiedzUsuń
  8. Książka wspaniała. Teraz przesłałam córce, bo na mnie zrobiła bardzo wielkie wrażenie. Będę ciagle śledzić, co tam u Ciebie na półce . pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  9. Z tymi nasionami mam podobnie, z tym, że ja co roku kupuję i potem zapominam wysiać, albo podlać i tez klapa ;)
    A takie szydełkowe zwierzaczki to też mi się marzą, muszę kiedyś spróbować.
    Pozdrawiam cieplutko :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Widzę, że mam bardzo duzo bratnich dusz.

    OdpowiedzUsuń