czwartek, 29 grudnia 2016

Minął ( prawie) rok...


 


        Światecznego postu w tym roku nie było, bo tak, jak i wszyscy byłam w tym czasie ( jak i  co roku )"zabiegana", "zatroskana", czy aby naprawdę ze wszystkim nadążę, czy niczego nie zapomnę. Pisać raczej lubię spokojnie, bez pośpiechu, oddając się  całkowicie tej czynności. Aż nastapiły błogie  czasy poświąteczne, kiedy to wszyscy wypoczęci, najedzeni i odespani zanurzamy się w świat  swoich ulubionych zajęć. Mogę poświęcić długie wieczory na robótki, lub pogawędki, a godziny nocne (czyli  mój ulubiony czas) na czytanie. W takiej to  spokojnej atmosferze pisze się ostatni w tym roku post.
   Żegnając ten rok, mogę nazwać go dla naszej rodziny raczej rokiem nieprzychylnym, rokiem wyzwań i rokiem strat, bo rodzina nam się pomniejszyła. Zazwyczaj rok przestępny, jest zaliczany do lat "nieradosnych" z czym całkowicie dzisiaj się zgadzam. Ąle od czego jest nadzieja na lepsze jutro? Więc z niecierpliwością wyczekujemy na ten nowy, lepszy, radośniejszy rok, czego i wszystkim też serdecznie życzę.
    Święta upłynęły nam w bardzo kameralnej rodzinnej atmosferze. Miłe niespodzianki, co to pod choinką się znalazły umiliły nam ten świąteczny wieczór. Jak widać na zdjęciu, dostałam jak najbardziej aktualną mi książkę i bardzo potrzebne mi kosmetyki.  Z książki, to ju nawet jeden model trafił do zamówień na rok przyszły, aby mama miała czym się zająć w długie wieczory.

 

     Moje zabawki dziergane szybko "rozchodzą się" w roli prezentów. Bardzo się cieszę, że własnie na taki pomysł w tym roku wpadłam, Prawda,z tegoż powodu nie udziergałam, ani jednej nowej śnieżynki do dekoracji swojego mieszkania, ale potrafiłam sprawić radość niejednemu dziecku. Ostani prezent dla małej Zuzi z Jeleniej Góry został dopełniony ciepłymi kapciuszkami udzierganymi w ostatnich chwilach.

 
















 









              Jak i każdej środy, chcę się dołączyć do grona czytających i dziergających, co to się przy naszej Maknecie zrzesza. Ostatnią przeczytaną książką jest utwór Jodi Picoult " Ostatni wśród wilków". Uważam, że, jak i każdą z książek tej autorki, muszą przeczytać ludzie pracujący w szkole, i rodzice wychowujący nastoletnie dzieci. Mimo, że jest według zasady, dużo słabszą pozycją, aniżeli jej pierwsze książki, to jednak rozpatruje bardzo aktualne sytuacje w dzisiejszym  świecie. Wczoraj wpisywałam tą książkę na listę przeczytanych w tym roku, i  stwierdziłam, że mimo iż ostatnio było  niemało  dni "bezksiążkowych" , to jednak 48 książek w tym roku przeczytałam. Bardzo dużo tytułów znalazło się na tej liście dzięki recenzjom od Maknetowych koleżanek. Mam nadzieję, że w następnym roku znowu będziemy sobie doradzać, wspierać i inspirować do nowych wyzwań.
         Serdecznie pozdrawiam wszystkich rodaków rozsianych po całym świecie. Życzę, aby nadchodzący rok był rokiem ambitnych, realizowanych planów. Niech  w tym roku spełni się jakieś bardzo dawno "dojrzewające" marzenie. Wiem, że wielu Polaków( w różnych zakątkach świata) odkłada z roku na rok odwiedziny Wilna. Więc jeszcze raz wszystkich z Wilna  serdecznie pozdrawiam i do Wilna zapraszam..

Wilno zaprasza








środa, 14 grudnia 2016

Krzątanina przedświąteczna


             W dzisiejszym środowym poście na spotkaniu u Maknety nie będzie niestety o książkach, bo nadal w tej dziedzinie jestem w 'korku". W okresie przedświątecznym, jak wiadomo czas nam nieubłagalnie płynie, a trzeba dużo różnych spraw pozałatwiać. Co roku obiecuję sobie, że już w następnym roku, prezenty przyszykuję w listopadzie, kartki wszystkim wyślę zawczasu, pierniczki upiekę kilka tygodni przed Wigilią. No i znowu jest już połowa grudnia, a ja tylko dzisiaj zamiesiłam ciasto na pierniczki, prezentów prawie nie mam, wielkie sprzątanie mieszkania przede mną. Jakoś zawsze mam mnóstwo pracy aż do samych Świąt. No i jeszcze w szkole tak się złożyło, że we wszystkich klasach odbywaja się sprawdziany, olimpiady szkolne i  wieczory muszę poświęcić na sprawdzanie prac uczniowskich. Widocznie czas książkowy nastąpi u mnie od 25 grudnia. Mam nadzieję, że wtedy będę czytać, czytać i czytać...















     Jednak z robótkami nie ma takiego zastoju, jak w czytaniu. Ukończyłam testowanie czapki  u Kamili  , której wzór ładnie rozpisany można już znależć na Ravelry.

         









     Ciągle rośnie lista dzieciaków, których trzeba przy świętach odwiedzić i obdarować. Dlatego też  tak ciągle dłubię szydełkiem "produkując " nowe zabawki. No i muszę przyznać, że bardzo mi się te zajęcie podoba. Ostatnio powstała króliczka Zula, która widocznie powędruje do małej  Zuzi.






        No i jak widać znowu jedną z piłeczek tenisowych chowam w kocie, bo już jedną taką zabawkę  
  podarowałam swojej uczennicy.  Dzierga się takiego kota  bardzo łatwo i szybko, w sam raz na jeden   film wystarcza roboty.















         Biegnę do kuchni, bo czeka mnie jeszcze wałkowanie ciasta i dyżur przy piekarniku. Serdecznie pozdrawiam wszystkich i życzę przyjemnej krzątaniny przedświątecznej.

środa, 7 grudnia 2016

Huśtawka nastrojów


   Ciekawie, czy  każdemu zdarza się czasami doznać takich gwałtownych zmian nastroju w bardzo krótkim czasie? Ubiegły poniedziałek był właśnie takim dniem, który zaczął sie od nieprzyjemnych doznań. Z rana w supermarkecie kasjerka, która miała  widocznie jakieś niemiłe zajście postanowiła piłeczkę z negatywną  energią odbić w moją stronę. Kiedy zbliżyliśmy się z mężem do kasy, podałam kasjerce paragon z taromatu tak, jak zawsze w takim wypadku to robiłam. Byłam w dobrym nastroju i ani w moim spojrzeniu, ani w moim zachowaniu nic nie mówiło o jakichś niestosownych względem tej pani "niecnych zamiarach". Na co usłyszałam bardzo ostrym, karcącym tonem skierowane  do mnie słowa: "Co to tak się śpieszy? " Naprawdę początkowo nie mogłam zrozumieć, o co chodzi. Z oczu tej "grzecznej"pani strzelały w moją stronę błyskawice. Zrozumiałam, że jednak to ja zostałam bohaterką dziwnego zajścia. Zdobyłam się na pytanie, które bardzo spokojnie zadałam kasjerce. " W czym jest moje wykroczenie? Co ja takiego zrobiłam, że to wywołało u niej  taką reakcję? Zadziałała jak zawsze zasada, że niektórych można pokonać - po prostu zadając pytanie. Nie mogąc niczym uzasadnić swojego zachowania, "grzeczność' odpowiedziała, że za szybko podałam jej ten paragon... Na to mój  "rycerz", który w tym czasie składał do torby zakupy i który jest naprawdę bardzo tolerancyjny i wyrozumiały wobec innych, nie mogąc dłużej znosić tego chamstwa, poradził, aby pani przestała moralizować, bo inaczej zwrócimy się do administracji sklepu. Na co pada odpowiedż:" No i idźcie sobie...", no to i poszliśmy. Z kierowniczką bardzo spokojnie omówliśmy incydent i poprosiliśmy tylko zwrócić uwagę podwładnej, że nie trzeba tak odnosić się do ludzi. Byliśmy raczej spokojni, ale dobry nastrój prysł, a tu dopiero początek dnia i jak to szybko zapomnieć? A jeszcze  mieliśmy przed sobą wizytę na poczcie, a jeżeli tam też klient niemile widziany? Na szczęście na poczcie był niemały ogonek do okienka, i zostawiając męża  w kolejce, pognałam do biblioteki wymienić książki. Nie uwierzycie, po upływie kilkunastu minut byłam w najlepszym nastroju i całkowicie zapomniałam o przykrym incydencie w sklepie. A co się stało w bibliotece, że chciało się potem fruwać?  Nic nadzwyczajnego. Po prostu, pracowniczka biblioteki potrafi na wchodzących skierować ciepłe spojrzenie, uśmiechnąć się, zagaić krótką rozmowę. Zostałam dostrzeżona i skierowana w tą stronę, gdzie były niedawno zwrócone książki, co to mogą mnie zaciekawić. A czy może być rozmowa o książkach prowadzona w niestosowny sposób? Nigdy. W międzyczasie zdążyłyśmy ponarzekać, że nie udaje się nam pielęgnacja orchidei  (i ona, i ja jesteśmy w tej dziedzinie beznadziejne), podzielić się pomysłami na święta, doradzić jedna drugiej literaturę. Potem przyszła jeszcze jedna pani, i bardzo płynnie dołączyła się do nas. Po kilku minutach, kiedy dochodzimy do wniosku, ze czytamy tych samych autorów, zaczynamy czuć się jakby znałyśmy  się od wieków. Szkoda, ale muszę biec na pocztę. Żegnamy się, życzymy sobie wszystkiego dobrego, dobrych nadchodzących świąt... Wracam do domu w podniosłym nastroju, a okazały stos książek raduje oko i grzeje duszę. Jak dobrze, że istnieją książki, i jacy mili, mądrzy i grzeczni sa ludzie czytający. Dlatego też tak lubię środowe spotkania u Maknety.





     Jak rzucę się do czytania, to trochę zwolnie z dzierganiem. A przecież jeszcze dwie piłeczki tenisowe czekają na przeistoczenie się w kotów, bo  już wiadomo, gdzie te koty mają zadomowić się.
Jak by tak dobę przedłużyć? Próbuję czytać w nocy, ale muszę być w pracy " wyspaną" i " wypoczętą", więc to też nie jest wyjście z sytuacji.
 


  A to















    








Życzę wszystkim dobrych, treściwych prac przedświątecznych i dużo czasu na wszystko.